Imanuelle Grives heeft een ‘Vechtershart’ van goud: “Mijn intentie moet puur zijn”

Imanuelle Grives (30) heeft zowel op het witte doek als het kleine scherm bewezen dat zij de personages die ze speelt, ook écht tot leven weet te brengen. Waar we moesten lachen om de Hi reclame waarin ze hysterisch op zoek is naar haar “pokkie” en zonder ademhalen opnoemt wie er allemaal nog gebeld moeten worden, weet ze als Dorien ‘Door’ Breeveld in Celblok H vooral te ontroeren. Als rasechte Rotterdamse met Surinaamse roots, transformeerde ze in een zeer geloofwaardige Bijlmerchick met een klein hartje voor haar hoofdrol in de bioscoopfilm ‘Alleen Maar Nette Mensen’, een rol waarvoor ze destijds 20 kilo aankwam. Hoewel ze enkele dagen voor ons interview nog op de rode loper stond in een prachtige jurk, is en blijft ze ontzettend down-to-earth, en drinken we thee uit papieren bekertjes in de Huiskamer van Rotterdam CS. Het interview voelt meer als een ontmoeting met een oude vriendin die zoveel enthousiasme uitstraalt dat het aanstekelijk is. In de gloednieuwe dramaserie ‘Vechtershart’ is Imanuelle elke zondag te zien om 20:25 op NPO3 te zien in een grote rol als Selma, een stoere kickbokster. Wij spraken haar onder meer hierover maar er bleek daarnaast nog veel meer te bespreken.

Imanuelle Grives for ETHNICS.nl (c) ETHNICS.nl | Photography: Germaine Halfhuid, Fotostudio 422 | Styling: Maureen Powel | MUA: Queentansheny Sirvania

Jas: Balmain x H&M
Badpak: Stylist Own
Oorbellen: H&M

Ontevreden over haar opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening waarbij ze vooral het gevoel had dat ze juist werd opgeleid om mensen ‘niet te helpen’, viel haar oog op een flyer die speciaal voor haar neergelegd leek, “Heb jij altijd al willen zingen, dansen en acteren?” luidde de boodschap. Juist die flyer sprong haar uit ruim 20 verschillende stuks in het oog en bij Young Stage deed zij voor de allereerste keer een auditie. Ze werd direct aangenomen en vertelde haar moeder dat ze een jaar wilde stoppen met school om een sabbatical te nemen. Aanvankelijk was dit niet iets wat haar moeder toejuichte: “Mammie was niet blij, maar met de belofte dat ik echt mijn studie zou afmaken, wilde ze het gedogen” vertelt ze. Hoewel Imanuelle zelf wist dat ze een HBO werk- en denkniveau had, haalde ze na haar pauze en zoals beloofd, uiteindelijk toch haar HBO diploma. “Het is toch fijn om te kunnen zeggen: ‘Kijk, een HBO-DIPLOMA!’ Want qua acteren ben ik een autodidact maar ik heb wel altijd een plan gehad” vertelt ze.

“Ik vond het zo tof om te zien dat ik nu zelf een spiegel kon zijn, zeker omdat ik zelf ook weleens dacht: ‘Zo, er is helemaal niks voor ons. We zien bijna nooit donkere mensen in de media, niet eens Marokkaanse mensen”

Een rolmodel en voorbeeld voor jongeren tijdens Young Stage.
De drang om iets bij te dragen aan de maatschappij en om mensen te helpen, is overigens nooit weggegaan. Bij Young Stage (onder leiding van Marjet Roerink) werd ze al snel een rolmodel voor de jongeren waarin ze ook zichzelf herkende. “We speelden vaak voor VMBO jongeren op gemengde scholen en bij veel kids zag je hun ogen oplichtten. Ik vond het zo tof om te zien dat ik nu zelf een spiegel kon zijn, zeker omdat ik zelf ook weleens dacht: ‘Zo, er is helemaal niks voor ons. We zien bijna nooit donkere mensen in de media, niet eens Marokkaanse mensen’” zegt ze met een gek stemmetje en we schieten in de lach.

De theatervoorstellingen werden samen met de spelers steeds binnen drie maanden gemaakt en de acteurs kregen de ruimte om de thema’s te bepalen. Doordat het een theatergroep was die bestond uit talenten van verschillende achtergronden, kregen de jongeren een ander beeld van wat theater kon zijn, zij zagen zichzelf ook fysiek terug in de gemêleerde groep waardoor de kansen voor hen ook op die manier zichtbaar werden. De jongeren zagen de acteurs overigens niet alleen als voorbeeld, maar namen hen ook in vertrouwen door advies te vragen over hun relaties of andere dingen waar zij tegenaan liepen. “Je werd gewoon in één klap een rolmodel, dat fascineerde me enorm” vertelt ze. Zelf ergerde ze zich als tiener enorm aan het eenzijdige beeld dat op televisie leek te bestaan over zwarte mensen en met name de manier waarop zwarte vrouwen werden geportretteerd in de hiphop video’s van die tijd. Die beeldvorming zette haar aan het denken en ze besloot om zelf te verandering te worden die ze graag wilde zien.

imanuelleImanuelle Grives for ETHNICS.nl (c) ETHNICS.nl | Photography: Germaine Halfhuid, Fotostudio 422 | Styling: Maureen Powel | MUA: Queentansheny Sirvania

Ketting: H&M
Sweater: Je Moer
Rok: Papillon Rebelle

“Ik vroeg me af of er niet meer aanbod mogelijk was, of er niet meer was dan dat. Ik ben opgegroeid in de generatie van: ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ en ik dacht, ‘ik ben toch zelf ook een donkere vrouw, ik ben nogal expressief. Dan ga ik lekker zelf acteren, zelf verhalen vertellen’” vertelt ze. De hiphop video’s van toen zijn al geruime tijd niet meer op tv te zien en de stappen die de laatste tijd worden gezet ter bevordering van diversiteit in de media, komen volgens Imanuelle voort uit een soort broeifase waarin we momenteel zitten. De filmindustrie realiseert zich dat er een grote behoefte aan diversiteit is maar men weet ook niet altijd waar ze moeten beginnen. Vaak komt dit omdat zij vanuit hun eigen ervaringen en eigen achtergrond een script schrijven of een productie maken. Diversiteit moet vanuit dat perspectief volgens haar op alle gebieden zijn intrede doen, van de schrijvers tot aan de regisseurs en we moeten hier met elkaar ook over in gesprek blijven gaan, zo ontstaat er de verandering die zo gewenst is.

 “Ik ben actrice en ik vertel verhalen. Ik vertaal wat de – meestal witte – schrijver op papier zet, tot levende personages. Voor veel alleenstaande moeders is dit een heel universeel en reëel verhaal. Rowanda is zo’n alleenstaande moeder in een zoektocht naar liefde en genegenheid.

Het effect van ‘Alleen Maar Nette Mensen’ en de gevoelige kant van Rowanda
De film ‘Alleen Maar Nette Mensen’ bracht ongetwijfeld een dialoog op gang en de reacties die eruit voortkwamen stonden lijnrecht tegenover elkaar. Mensen waren óf voor, óf tegen de film en de laatste groep haalde bijzonder fel uit naar Rowanda, het flamboyante personage dat Imanuelle speelde. ”Wat hadden mensen verwacht van 010 in 020? Een Rotterdamse die een Amsterdamse dame neerzet, kan toch nooit goed gaan?” zegt ze lachend maar de serieuze blik in haar ogen die direct daarna verschijnt attendeert ons op meer uitleg: “Ik ben actrice en ik vertel verhalen. Ik vertaal wat de – meestal witte – schrijver op papier zet, tot levende personages. Voor veel alleenstaande moeders is dit een heel universeel en reëel verhaal. Rowanda is zo’n alleenstaande moeder in een zoektocht naar liefde en genegenheid. Ze is heel duidelijk in haar voorwaarden voor een relatie: ‘Zorg voor mij en ik zorg voor jou. Fuck niet met mij of ik steek je’ een gewaarschuwd mens telt voor twee, toch?’. We lachen weer maar dit keer komt het omdat ze weer precies klinkt als de no-nonsense vrouw waar wij erg van hebben genoten terwijl we graaiden in een bak popcorn op de premièredag.

Weight gainer shakes, drie warme maaltijden en appelsap.
De kunst is eigenlijk om je niet te laten misleiden door Rowanda’s uiterlijk en accent en om daarop niet te oordelen. “Het gaat de mist in als witte mensen gaan concluderen dat Rowanda dé zwarte vrouw representeert en als zwarte mensen roepen dat ik hén met één rol niet vertegenwoordig. Als we dat doen zijn we al snel aan het generaliseren” legt ze uit. Een van de oplossingen om dit tegen te gaan is volgens haar meer kleur en meer diverse beelden in de media. “Daar ben ik geloof ik heel hard mee bezig, in volle overgave” besluit ze. Om de 20 kilo aan te komen die nodig waren voor de rol dronk ze weight gainer shakes á 1000 kcal per stuk, at ze drie warme – maar verantwoorde – maaltijden en dronk ze anderhalf liter appelsap per dag. Het eten van junkfood om snel aan te komen was geen optie. “Het moest er ook weer af” vertelt ze. De extra kilo’s is ze inmiddels niet alleen kwijt maar Imanuelle transformeerde haar lichaam wederom volledig naar aanleiding van  Vechtershart, ditmaal met sterke spieren als resultaat, precies zoals je zou verwachten van een kickbokster.

vechtershart imanuelle kleinImanuelle Grives op de set van Vechtershart (c) Endemol

Haar culturele identiteit als Surinaamse legt zij dan ook steeds met een twist in haar rollen: “Ik doe dit elke keer anders omdat geen enkele Surinaamse vrouw hetzelfde is, we zijn zó veelzijdig.”

Inmiddels ligt ‘Alleen Maar Nette Mensen’ drie grote acteerrollen achter haar en speelt ze in Celblok H al drie seizoenen een rol die haaks op Rowanda staat. De vooral lieve en emotionele Dorien kwam via haar tot leven. “Zij is zo’n lief meisje, ze durft amper voor zichzelf durft op te komen” vertelt ze over haar personage in de gevangenisserie. Haar veelzijdigheid als actrice staat door het grote contrast tussen de verschillende personages die ze speelt als een huis en ook het feit dat ze bereid is om zichzelf lichamelijk tot het uiterste te drijven wekt bij ons grote bewondering op. Als individu stelt Imanuelle haar eigen doelen, zowel mentaal als fysiek en is besef van een rolmodel zijn daar, maar vindt ze ook dat iedereen voor zichzelf moet bepalen wie ze willen zijn. Ze hoopt eerder donkere mensen te kunnen inspireren tot het vertellen van hun verhaal, op hun manier. “Zo kunnen we het hogere doel bereiken namelijk meer diversiteit, meer acceptatie en meer échte integratie” legt ze uit.

Positieve resultaten vanuit intuïtie en buikgevoelens 
Volgens Imanuelle moeten mensen elkaar vooral laten ‘zijn’ zonder te generaliseren of oordelen te vellen, je bent wie je bent. Haar culturele identiteit als Surinaamse legt zij dan ook steeds met een twist in haar rollen. “Ik doe dit elke keer anders omdat geen enkele Surinaamse vrouw hetzelfde is, we zijn zó veelzijdig.” Ze vertelt lachend over de keer dat ze aan de regisseur vroeg of ze ‘baddoek’ mocht zeggen in plaats van ‘handdoek’ en hoe zij samen Boomer (red. Jaike Belfor) ruzie maakte in het Surinaams in een scéne van Celblok H. “Zulke kleine dingen vind ik leuk, het is herkenbaar” legt ze uit. In Vechtershart brengt ze opnieuw een ander soort vrouw naar voren als ze in de rol kruipt van een stoere kickbokster, een rol die precies op het juiste moment op haar pad kwam. Toen zij werd gevraagd voor de auditie realiseerde ze dat dit net zo’n magisch moment was als met de flyer van Young Stage. Een moment waarop ze wist dat alles precies was zoals het moest zijn. Ze legt uit dat ze iedere keer wanneer ze handelde vanuit een pure intentie en haar buikgevoel, ze de mooiste resultaten behaald. Haar intuïtie is voor haar dan ook erg belangrijk. “Mijn intentie moet puur zijn” vertelt ze. Ze wist dat ze ook dit personage tot leven kon brengen, emoties kon laten voelen en dat ze iets bijzonders kon overbrengen aan het publiek.

untitled-Imanuelle Grives for ETHNICS.nl (c) ETHNICS.nl | Photography: Germaine Halfhuid, Fotostudio 422 | Styling: Maureen Powel | MUA: Queentansheny Sirvania

Jurk: Adriana Papell

“Ik heb al op mijn sterfbed gelegen, ik was 25 en mijn leven hing aan een zijden draadje. Ik lag daar en ik dacht: ‘Ik wil nog zoveel doen maar tot nu toe: ‘Man, I did what I wanted to do!’ en dat was toen al”.

De twijfel en onzekerheid voorbij met acceptatie.
Als ze haar kleinkinderen later over haar leven vertelt wilt ze nergens spijt van hebben en dat is niet zonder reden. In 2009 kreeg ze tuberculose en stond haar wereld op zijn kop. “Ik heb al op mijn sterfbed gelegen, ik was 25 en mijn leven hing aan een zijden draadje. Ik lag daar en ik dacht: ‘Ik wil nog zoveel doen maar tot nu toe: ‘Man, I did what I wanted to do!’ en dat was toen al”. Toen de doctoren haar niet met zekerheid konden zeggen of ze beter zou worden, besloot ze te blijven vechten en ze herstelde volledig. Haar gezondheid én lichaam gingen met grote stappen vooruit doordat zij zich hier volledig voor inzette en wist wat ze wilde bereiken. Toch is ze niet altijd sterk en twijfelt ze nu en dan ook, zelfs als ze acteert. “In mijn omgeving denken mensen soms dat ik onbreekbaar ben, maar ik heb ook mijn kwetsbaarheden. Het verschil is dat ik tegenslagen zie als een gelegenheid om te leren.” vertelt ze. Het blijven klagen terwijl je ongelukkig bent haalt volgens haar niets uit, jezelf accepteren of iets aan de situatie veranderen is de juiste manier maar ook vrede hebben met dingen waar je niets aan kunt veranderen geeft rust. “Accepteer je verleden en accepteer wie je nu bent. Vergeef mensen die je iets hebben gedaan en vergeef jezelf, dat is het belangrijkste”
untitled--2Imanuelle Grives for ETHNICS.nl (c) ETHNICS.nl | Photography: Germaine Halfhuid, Fotostudio 422 | Styling: Maureen Powel | MUA: Queentansheny Sirvania

Top: Balmain x H&M
Rok: River Island
Jas: Esther Haamke

“Ik raakte in paniek! Kan ik opnieuw transformeren? Is dit meant to be? Toen ik in mijn buik voelde dat het goed zat, ging ik er ook volledig voor”

In december 2014 kreeg Imanuelle van artsen tijdens een check-up te horen dat haar longinhoud wegens de ziekte die haar 5 jaar eerder bijna het leven kostte, verder was verminderd. Dat het nog erger kon worden als zij geen actie ondernam was voor haar de motivatie om ‘als een malle’, te gaan sporten, met haar gezondheid als grootste doel op dat moment. In die periode diende Vechtershart zich aan, precies op het moment dat ze superfit was. “Ik raakte in paniek! Kan ik opnieuw transformeren? Is dit meant to be? Toen ik in mijn buik voelde dat het goed zat, ging ik er ook volledig voor”. Ze bereidde zich voor op de auditie door keihard te trainen met Jaike Belfor en method-acting lessen bij Romy Irene te volgen. “Op de auditie volgde ik zo goed mogelijk alle aanwijzingen op. Het was heel raar, ik ging daar weg, maar ik wist echt niet of dat het nou was wat ze wilden zien. Dat gaf me een onzeker gevoel. Bij andere audities was “het buikgevoel” meestal een positief voorteken en was een egotrip het tegenovergestelde, maar nu wist ik het niet” Na een paar zenuwslopende weken wachten, werd ze gebeld dat ze de rol had en stond ze aan het begin van een gloednieuw avontuur.

“In de training moet je echt willen mikken op een neus”
Tijdens de opnames van Vechtershart, een 8-delige serie die zich afspeelt in de bloedfanatieke, hechte en bijzondere wereld van de vechtsport en boksscholen, komt ze goed achter haar eigen kunnen als actrice. “Dit personage is crazy om te spelen, het is een kickbokser dus je moet ook een donkere kant van jezelf opzoeken. In principe wil ik mensen echt geen pijn doen, maar je moet een balans zoeken tussen acteren en realistisch iets neerzetten” vertelt ze. “Je zal jezelf moeten uitdagen om een ‘Vechtershart’ te creëren zodat het geloofwaardig is. In de training moet je echt willen mikken op een neus en die persoon moet maar goed blokken” zegt ze als ze haar schouders ophaalt. Bij stunts voor de serie werden er op de set korte woorden zoals “Ja!” of “Hey!” geroepen als indicator en als iemand zich dan niet op tijd verplaatste, kreeg hij een echte trap, zo simpel was het.

VH 15-09-2015LDF_5540_kEen scène uit de eerste aflevering van Vechtershart.

Hell yeah dat mensen pijn hebben gehad. Iedereen liep op een gegeven moment met een of meerdere blessures. Ik liep een paar weken echt als een eendje”

In de eerste aflevering van Vechtershart worden de kijkers al direct ingewijd in de keiharde wereld van de vechtsport en is het acteerwerk niet van echt te onderscheiden. “Hell yeah dat mensen pijn hebben gehad. Iedereen liep op een gegeven moment met een of meerdere blessures. Ik liep een paar weken echt als een eendje” lacht ze. “Tussen al die mannen wil je toch een bad ass zijn”. De acteurs kwamen in een speciaal trainingstraject  terecht en daarin gaf Imanuelle alles wat ze in zich had en vaak zelfs meer. Ze vertelt dat ze het grappig vind dat ze kanten van zichzelf heeft gezien waarvan ze niet wist dat ze deze had. Op sommige momenten herkende ze zichzelf niet eens en daarin was ze niet de enige. “Mijn moeder zei na het zien van materiaal: dit ben je niet hoor, ik ken je niet zo.’ Dat is toch het mooiste compliment dat ze me had kunnen geven? Als je je op die manier kunt loskoppelen van je eigen identiteit als je een rol speelt, kom je steeds dichter bij de essentie van het acteren“

untitled--6Imanuelle Grives for ETHNICS.nl (c) ETHNICS.nl | Photography: Germaine Halfhuid, Fotostudio 422 | Styling: Maureen Powel | MUA: Queentansheny Sirvania

Top: Balmain x H&M
Jas: Esther Haamke

Als echte dromer én doener, spoort Imanuelle anderen aan om dat ook te zijn, dan wel vanuit een pure intentie en zonder frivoliteit, dromen zonder plan is zinloos. “Onderzoek waar je droom vandaan komt. Als je droom is om beroemd te worden omdat mensen je dan leuk vinden, is je intentie eigenlijk om eigenwaarde te krijgen dus werk dan dááraan” Haar neef Guilliano voorzag haar vaak van een waardevol advies dat voor ons ook niet onbekend klinkt. “Hij zei: ‘Onthou, er leiden meerdere wegen naar Rome’, er zijn meerdere manieren waarop je een doel kunt bereiken en dat begint met een droom. Als je een droom hebt, analyseer hem en ontleedt hem want zo kom je achter de waarachtigheid ervan. Als je dit hebt gedaan kun je doelen stellen want dat is zo belangrijk. Een doel zonder een plan is een wens, don’t be wishing, be doing” besluit ze.

Comments

comments

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close