Grijs

Er komt een verhaal voorbij over ons verleden, ik lees iets over dat onze geschiedenis verstopt wordt. Intussen moesten wij alles leren over ‘hun’ geschiedenis. Even later krijg ik een WhatsApp-bericht binnen over white privilege. Ik lees het en log in op Facebook…

Hoe bewaar je de balans tussen alles dat je ziet, hoort en jezelf? Bron: alf-img.com

Een vriendin heeft iets geliked over een of andere power optocht want Beyoncé heeft haar licht geworpen op iets dat lijkt op black power. Dit deed ze op zeer krachtige wijze met haar bijbehorende mooie gouden lokken. Ik scrol verder en zie een afbeelding van een zwarte man hangend aan een boom met juichende witte mensen eronder, hij is vermoord. Ik word gebeld: “Heb je het gehoord?” Ehm, nee zeg ik…”Wist jij dat picknick staat voor Pick A N*gger?!” Ehm nee, zeg ik nogmaals. “Ja want die witte mensen gingen elke zondag een neger uitkiezen om op te hangen. Het is toch verschrikkelijk Farell! Die tatta’s”. “Hé ik ben even bezig, kan ik jou zo terugbellen?” vraag ik.

Het ene bericht bezorgd mij een trots gevoel en dat andere triggert een interne vulkaan om uit te barsten. Ik ben zwart dus ik denk dat ik een mening moet hebben over dit alles. Ik kies er nog even voor om te observeren. Er lijkt een soort agressief tintje te zitten in deze nieuwe beweging. Ik zeg “nieuw” maar het was er natuurlijk allang. Alleen word het nu opgehyped en zie ik de ene na de andere instant verslaggever zijn of haar bevindingen delen. Er lijkt daarin ook een soort wedstrijd te zijn in wie de ergste feiten weet te posten. In de kern denk ik dat er iets moois gebeurt; onder al die verslagen en filmpjes is er een mooie groei zichtbaar. Er worden op het Internet een soort van black history colleges gegeven. Men kijkt daarnaast kritischer naar de informatie die wij in het verleden als feiten hebben aangenomen. Ook zie ik dat de proud of your hair groep steeds meer groeit en dat jonge ouders eeuwenoude haar rituelen omgooien voor hun kinderen. Er zijn zwarte poppen met afro’s zodat onze zwarte kinderen zichzelf uiteindelijk ook mooi vinden. Zwarte vrouwen empoweren elkaar.

Kortom; hele mooie ontwikkelingen waar wij trots op mogen zijn.
Kleine kanttekening:

Ik denk dat het verstandig is om soms middenin de “strijd” even stap op de plaats te maken en na te gaan of wij nog op de juiste manier bezig zijn. Laten wij elkaar de kritische vragen stellen zonder te eindigen in discussies vol haat. Kritische vragen zoals; wat is ons doel? Gaat dit om een “stille” oorlog of om informatie in te winnen over de geschiedenis zodat wij een betere toekomst kunnen creëeren? Als we wat posten of de lezer zijn, staan wij erbij stil wat voor gevoelens dat losmaakt? Zorgt deze energie voor een betere toekomst of word de scheidingslijn tussen zwart en wit alleen extra onderstreept? Brengen onze acties meer liefde in de wereld of haat?

Als hetgeen waarvoor wij vechten resulteert in verdeeldheid, zijn wij onderweg al iets veel groters verloren dan dat wij ooit kunnen winnen. Is het mogelijk om het zwart/wit denken te nuanceren naar grijs?

Comments

comments

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close