Earliecia overwon borstkanker: “Nu de dood zo dichtbij geweest is, probeer ik er nog meer uit te halen”

Ieder jaar wordt er in oktober extra aandacht gevraagd voor borstkanker. Ook wij staan deze maand stil bij de vrouwen die hiermee te maken krijgen. Hoewel de cijfers voor niet-Westerse vrouwen lager liggen, krijgt 1 op de 20 vrouwen van bijvoorbeeld Surinaamse origine te maken met deze ziekte die in staat is om hele gezinnen te verwoesten, al vanaf de diagnose. Deze keer in ‘Say That’ lees je het verhaal van de 34 jarige Earliecia Felixdaal. Na het plotselinge overlijden van haar vader twee jaar geleden, dachten zij en haar naasten hun portie ellende voorlopig wel gehad te hebben. Niets bleek minder waar. Op 7 maart 2014 kreeg Earliecia de diagnose borstkanker en stond haar leven in een klap op zijn kop.

breast_cancer
De maand oktober staat internationaal bekend als Breast Cancer Awareness Month.
Onze dank gaat uit naar Earliecia Felixdaal die op ons verzoek haar verhaal wilde delen:

“Al een paar maanden voelde ik iets van een ‘kliertje’ in mijn linkerborst. Ik heb geleerd om altijd te checken op knobbeltjes, die voelde ik niet dus ik had niet direct zoiets van dit is foute boel. Maar toen een vriendinnetje van mij op een dag vertelde dat haar moeder borstkanker had ging er opeens een belletje rinkelen. Ik vertelde haar dat ik al een tijdje ‘iets’ voelde dat het vast niet zou zijn maar dat ik voor de zekerheid toch maar even naar de huisarts zou gaan. Zo gezegd zo gedaan. Een paar dagen later zat ik bij de huisarts, een hele fijne invalster. Ik had goede ervaringen met haar. Mijn eigen huisarts was er helaas niet dus ik was blij met deze als invaller. Ze voelde wat, en stelde wat vragen. Ze merkte op dat er inderdaad een kliertje o.i.d zat. Ook voelde ze een heel klein knobbeltje. Zou waarschijnlijk gewoon het uiteinde zijn van het kliertje dat ze voelde, dacht ze. ‘Laat maar even een echo maken, ik verwacht niet dat het wat is, maar meten is weten’ zei ze.

Plotseling moet je nadenken over dingen als; wat als mijn kinderen moederloos achterblijven, en hoe gaat mijn vriend dat redden in zijn eentje?

7 maart 2014 kwam het hoge woord er dan uit; ik had borstkanker. Vanaf dat moment kwam ik (en de lieve mensen om mij heen) in een rollercoaster terecht. Mijn lijf leek niet meer van mij. Ik moest allerlei, vaak vervelende, onderzoeken en behandelingen ondergaan en heel mijn agenda werd overgenomen door de secretaresses van het ziekenhuis. Inmiddels ben ik 1,5 jaar verder. Ik heb er 6 maanden intensieve chemotherapie op zitten (15 kuren in totaal), gevolgd door een preventieve kuur van nog eens een half jaar. Ik heb een ingrijpende operatie (huidbesparende amputatie met directe reconstructie) ondergaan, 15 bestralingen, 3 weken lang 5 dagen per week. En last but not least krijg ik nu hormoontherapie. Dat betekend dat mijn hormoonhuishouding met behulp van pillen die ik dagelijks slik en een maandelijkse injectie volledig stilgelegd is. Dit om ervoor te zorgen dat de kans op terugkeer van de hormoongevoelige tumor geminimaliseerd wordt. Hier ben ik nog minimaal 5 jaar zoet mee. Het was een pittig jaar. En als ik er soms aan terugdenk, lijkt het net het leven van een ander. Plotseling moet je nadenken over dingen als; wat als mijn kinderen moederloos achterblijven, en hoe gaat mijn vriend dat redden in zijn eentje? Ik ben inmiddels weer springlevend, thank God! Dankzij mijn gezin, enkele familieleden en vrienden en natuurlijk dankzij alle artsen en verpleeg(st)ers door wie ik de afgelopen tijd behandeld ben.

Untitled design (2)Selfies van Earliecia (links) tijdens en (rechts) na de chemotherapie

Ik had vooral bij borstkanker het idee dat dit een oude-vrouwen ziekte is. Ik ken in mijn omgeving (gelukkig) ook maar één jonge vrouw die hetzelfde lot als ik was beschoren dus ik was er totaal niet mee bezig. Totdat ikzelf de klos was.

Ik ben heel blij dat ik leef. Mijn kijk op de wereld en het leven is veranderd. Niet heel veel, want ik had al een bepaalde, ‘het-leven-is-kort-instelling’. Maar nu de dood zo dichtbij geweest is, probeer ik er nog meer uit te halen. Nieuwe dingen uitproberen, uit m’n comfortzone kruipen is daar een ding van. In de periode dat ik ziek was ben ik een blog gestart. Helaas had ik vaak geen fut om het goed bij te houden. Ik vind het heel leuk om te doen, bloggen, maar het ligt nu al een paar maanden stil. Gelukkig kan ik mijn ei volledig kwijt in het Youtube-kanaal dat ik sinds een paar maanden dagelijks update. Met mijn vlog wil ik laten zien dat er echt leven is na (borst)kanker (niet dat ik het er in elke vlog over heb hoor, verre van). Voor een hoop mensen, vooral jonge mensen, is deze ziekte toch een ver van je bed show. Bij mij was dat ook het geval, al heb ik een paar familieleden die aan andere vormen van deze rotziekte overleden zijn.

Ik had vooral bij borstkanker het idee dat dit een oude-vrouwen ziekte is. Ik ken in mijn omgeving (gelukkig) ook maar één jonge vrouw die hetzelfde lot als ik was beschoren dus ik was er totaal niet mee bezig. Totdat ikzelf de klos was. Er zijn ook maar weinig jonge vrouwen die hun (positieve) verhaal doen. Daarom ben ik blij dat ik hier mag laten zien dat een donkere periode in je leven niet per definitie betekend dat je nooit meer plezier zult hebben, of nooit meer iets van je leven zult kunnen maken. Ik kon toen ik ziek was alleen maar bidden en vechten dat ik het er levend vanaf zou brengen. Nu ik mijn doel ‘beter worden’ bereikt heb is het tijd voor nieuwe doelen. Ik voel dat ik hier nog lang niet klaar ben dus er is nog genoeg te doen voor mij. En met een positieve instelling alleen al kom je wat mij betreft een heel eind.”

Earliecia houdt dagelijks een vlog bij over haar leven, om haar te blijven volgen (wat we zeker aanraden) klik je hier

 

Comments

comments

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close