“Ben jij de beste moeder van de wereld? Ik wel…”

De 6e verjaardag van mijn oudste dochter komt in een soort sneltreinvaart op me af. Hoewel ze me de hele dag voorziet van cadeau- trakeer- en feesttips, merk ik dat het ‘echte leven’ zich aan me opdringt en ik nog steeds (afgezien van een verlaten Pinterest bord) geen idee heb wat we nu écht gaan doen. Moet je als je kind 6 jaar oud is bijvoorbeeld ook kinderen van school mee naar je huis nemen voor een klassiek kinderfeestje? Ik heb sinds ze op de bassischool zit niet voldoende tijd geïnvesteerd in de andere moeders op het schoolplein om hun kinderen mee te willen nemen naar huis. Maar goed, het gaat even niet over mij. Het gaat ook niet over mijn wens om de beste moeder te willen zijn van de hele wereld al weet ik nog steeds niet echt helemaal wat ik aan het doen ben. Dat opvoeden blijkt zelfs na bijna 6 jaar ervaring een hele klus en juist daarom word ik stil en kan ik bijna huilen als ze het tegen me zegt.

black-mother-and-baby-800x533Dit zijn we niet ofzo hoor, ik doe maar wat bron: Blavity.com

“Mam, jij bent de allerliefste en allerbeste moeder van de hele wereld”. Dit kleine meisje wat ineens niet meer zo klein is zegt het iedere keer vol overtuiging. Ik zou willen beamen dat ik dat ben, zo’n beste moeder van de hele wereld. Maar eerlijk gezegd doe ik maar wat. Mijn oudste is intens gevoelig en heeft naar mijn idee niet zoveel aan mijn half-Surinaamse opvoeding. Soms voel ik me zelfs schuldig dat ik thuis (of waar dan ook eigenlijk) geen Surinaams praat zodat zij het kan leren. Precies zoals ik het leerde door de gesprekken tussen mijn vader en moeder in onze eengezinswoning. Dat is wéér zoiets. Die eengezinswoning. Hoewel een flatje best gezellig is met zijn viertjes, voel ik een brok in mijn keel als ik denk wat ik mijn kuikens allemaal nog zou willen geven. Het ‘echte leven’ dringt zich aan me op en dwingt mijn hoofd uit de wolken terwijl ik het liefst de hele dag zou willen vliegen, dromen en spelen. Waar gaat de tijd? Hoeveel tijd heb ik nog? Wordt ze 6? When did that happen? Ik moet nu écht even een soort van serieuze volwassene gaan worden. En juist op dat soort momenten lijkt het alsof ze me leest. Me totaal ontwapend achterlaat en compleet van mijn voeten veegt als ze me aankijkt en zegt: “Mam,jij bent de allerliefste en allerbeste moeder van de hele wereld”. En zo is dat, toch? Stomme twijfels. Luister, zij vindt het goed zo dus dan is het wel goed zo, ofzo. Toch?

”En hoewel die kleinste me zo nu en dan niet kan luchten of zien, bevestigd mijn oudste dat ik het eigenlijk helemaal niet verkeerd kan doen.”

Die oudste kwam mijn leven ingevlogen alsof de ooievaar haar in ons huis had gedropt. 21 jaar oud en totaal niet eens bezig met het denken aan het krijgen van een kind, zat ik de huilen op de WC mét een positieve zwangerschapstest, ze zou komen en dat was dat. Op het geboortekaartje stond dat het was alsof ze uit een toverdoos was ontstaan, en dat is ze. Een fijngevoelig, grappig en spontaan meisje die grootse plannen heeft om de wereld te veroveren met haar tekeningen. Zet daar een evenveel fladderende moeder tegenover, een vader die ons allebei op de grond houdt met zijn realisme en vermogen om alle beren op alle wegen te zien en een kleintje van 2.5 die heel de dag loopt te kakelen dat mensen ‘hun mond moeten houden’ en je hebt ons gezin. Nee, perfect zijn we niet. Maar ergens ben ik trots op die imperfectie. Dat hoewel we haast nooit iets posten op sociale media over onze relatie of ons gezin, we alweer bijna 8 jaar vertoeven in een eindeloze roze wolk (duh, twee dochters) van black love. En hoewel die kleinste me zo nu en dan niet kan luchten of zien, bevestigd mijn oudste dat ik het eigenlijk helemaal niet verkeerd kan doen. Zelfs wanneer ik moe ben, zomaar boos ben, geen zin heb om voor te lezen of uit gemak een paar pizza’s in de oven schuif en mezelf daarvoor verfoei vindt ze het allemaal oké. Ik ben een moeder en dat ik daar niet genoeg bij stilsta, juist omdat ik vaak geen idee weet wat ik precies aan het doen ben, spreekt voor zich. In haar ogen ben ik de allerliefste en de allerbeste van de hele wereld en ben ik dankbaar dat ze zoveel geduld met me heeft en bovenal, dat ik een moeder mag zijn. Al bijna 6 (!) jaar.

Ik heb verder geen tips voor je als het gaat om het opvoeden van bi-culturele kinderen. Ik doe maar wat. Ik stel eigenlijk voor dat jij ook maar gewoon wat doet, als je het doet. Dat je ervoor zorgt dat ze eten hebben, een dak boven hun hoofd en dat je ze regelmatig vertelt dat ze kunnen doen, worden en zijn wat ze maar willen spreekt ook weer voor zich. You got this! Het is maart, maar vandaag voelt het voor mij toch echt als moederdag. Deze draag ik daarom op aan alle beste moeders van de hele wereld die dan ook nog eens de allerliefste zijn.

Comments

comments

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close